Jen's profileJenny's spacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Jenny's space___it's a weird world___ |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Ό,τι να'ναι
...γιατί ποτέ δεν ξέρεις που θα χρειαστούν!
my favorite guys!
not necessarily in that order
|
#2
 
μερικοί από τους δεκάδες λόγους
faeries are irrational,poetic,absurd and very very wise!
search for the spirits that embody the everyday stains and smells
|
Ο e-δανεικός άνδρας(ή ο Άνδρας φούσκα)  Έχεις χωθεί ολόκληρη μέσα στην οθόνη και κάνεις...ότι σου αρέσει να κάνεις. Surf-άρεις...blog-άρεις...χαζεύεις videos ή ηλεκτρονικές βιτρίνες...μιλάς με κάποιο φίλο... Και ξαφνικά τσουπ! Να'τος πετιέται! Ποιος είναι? Μα ο τέλειος άνδρας φυσικά!!! Όχι όχι, μη μπερδεύεσαι...δεν είπα ότι τον έψαχνες. Απλά εμφανίστηκε μπροστά σου από το πουθενά κι έτυχε να έχει όλα όσα γράφουν οι συγγραφείς, όταν περιγράφουν τον άνδρα που θέλουν όλες οι γυναίκες. Είναι λίγο τσαμπουκάς, λίγο μυστήριος, λίγο σοφιστικέ... ετοιμόλογος, έξυπνος, περπατημένος...και μοιάζει λίγο επικίνδυνος. Είναι το "ρεμάλι" που κάθε γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της επιθυμεί κρυφά... αλλά μέσα του κρύβει το καλό παιδί που σου έλεγε η μαμά σου να βρεις για να νοικοκυρευτείς. Έχει τα πάντα στις σωστές δόσεις και ξέρει να τα πουλάει σωστά. Αν πας να τον περιγράψεις θα έχεις χιλιάδες πράγματα ν'αραδιάσεις, αλλά αν σε ρωτήσουν τί σου αρέσει σ'αυτόν δε θα βρίσκεις ακριβώς τί να πεις. Απροσδιόριστος και θολός...γιατί άραγε? Δεν ξέρεις και δε σε νοιάζει. Έχει αγγίξει κάποια χορδή σου...της γυναίκας...της μάνας...της φίλης...της αδερφής...του θύματος... Δεν έχει σημασία. Σου φτάνει που είναι εκεί... Σου φτάνει που παίζει το ρόλο του σωστά.. Σου φτάνει που σε κάνει να νιώθεις όμορφα... Ως εκεί όλα καλά. Δε σε πειράζει, δεν τον πειράζεις κι η ζωή συνεχίζεται. Τα προβλήματα ξεκινούν αν τον ερωτευτείς. Γιατί οι γυναίκες έχουμε ένα κακό κι ένα χειρότερο. Το κακό είναι πως ερωτευόμαστε σχετικά εύκολα. Το χειρότερο είναι πως ο έρωτας αντί να μας τυφλώνει μας ανοίγει τα μάτια. Κι αρχίζουμε και ψαχνόμαστε...κι απομυθοποιούμε. Ακόμη μεγαλύτερο γίνεται το πρόβλημα αν σ'ερωτευτεί εκείνος. Είτε νιώθεις κάτι γι'αυτόν είτε όχι...εκείνος αρχίζει και μπερδεύεται...τα χάνει. Ειδικά αν δεν ξέρει πώς τον βλέπεις (άνδρα?...φιλαράκι?...υποκατάστατο πατρικής φιγούρας?)...χάνει τη μπάλα εντελώς! Αρχίζει και συμπεριφέρεται σα μεθυσμένος. Αλλού πατάει, αλλού βρίσκει. Από τη μία προσπαθεί να σου δώσει να καταλάβεις τί νιώθει... από την άλλη σου βγάζει τη γλώσσα κοροϊδευτικά για να σε μπερδέψει. (ε μην εκτεθούμε κιόλας...τί άνδρες είμαστε!) Κι εντάξει...δε λέω...πλάκα έχει όλο αυτό. Μέχρι ένα σημείο βέβαια. Σε κολακεύει και λίγο, αλλά στην περίπτωση που πραγματικά έχεις νοιαστεί γι'αυτόν, μπορεί να σε τσακίσει! Αρχίζει λοιπόν το κουβάρι και ξετυλίγεται. Σταματάει να είναι τσαμπουκάς (φοβάται να πει τί νιώθει λέμε...u know?...ποιος τσαμπουκάς?) Συμπεριφέρεται σαν παιδάκι που δεν του παίρνουν το παιχνίδι που θέλει... Κάνει συνεχώς σπασμωδικές κινήσεις... Λέει χιλιάδες ψέματα (για να μπορέσει να καλύψει τα ψέματα που είχε πει στην αρχή, ώστε να παίξει σωστά το ρόλο του...θυμάσαι?) Ξεχνάει τί είχε πει...λέει άλλα...εκτείθεται... Και δε δείχνει πια ούτε τόσο έξυπνος...ούτε τόσο μυστήριος...ούτε τίποτα. Σου μένει μια τελευταία αμφιβολία. Τελικά είναι το καλό παιδί που το έπαιξε επικίνδυνος για να σου τραβήξει την προσοχή... ή απλά επικίνδυνος? Δεν έχει καμιά σημασία κούκλα μου...trust me! Απ'τη στιγμή που όλο το ανδριλίκι αποδείχθηκε φούσκα κι έκανε ένα φσσσσσσσσσσστ και χάθηκε... τί σε νοιάζει? Θα μου πεις είσαι άνθρωπος κι εσύ... κι οι άνθρωποι δεν πατάνε ένα κουμπάκι για να σταματήσουν να νοιάζονται. (μην παίρνεις κι όρκο...κάποιοι το κάνουν) Ok λοιπόν...να σου κάνω μια ανακεφαλαίωση μήπως σε πείσω. Τον γνώρισες ηλεκτρονικά και δεν ξέρεις τίποτα γι'αυτόν ουσιαστικά. Βασίζεσαι στο λόγο του γιατί...τί λόγο έχει να σου πει ψέματα? Σε ξέρει κι από χτες? Όχι, αλλά σκοπεύει να σε γνωρίσει αύριο και πρέπει κάπως να σε ψήσει! Σιγά σιγά καταρρέει και γίνεται άλλος. Όσο κι αν κλείσεις τα μάτια το βλέπεις αναγκαστικά. Αποδεικνύεται ότι δεν είναι ιδανικός...δεν υπήρξε ποτέ. Δανεικός ήταν...με δανεική προσωπικότητα...δανεικό ανδριλίκι...και δανεική ζωή. Μια φούσκα που ξεφούσκωσε μπροστά σου κι αρνείσαι να το δεις. Τον αγάπησες?...Τον ερωτεύτηκες?...Τον νοιάστηκες? Πάω πάσσο. Δες την αληθινή του εικόνα...πίσω από τη δανεική του ζωή. Αν μπορείς να αγαπάς αυτή...μείνε και προσπάθησε να τον κάνεις να το καταλάβει. Αλλιώς κράτα το e-δανεικό σου παραμύθι σαν μια όμορφη ανάμνηση... και κοίτα γύρω σου να βρεις το δικό σου ιδανικό. Καλή τύχη γλυκιά μου!:-) ΥΓ. Να προλάβω τους λατρεμένους μου άνδρες...και να τους πω ότι γνωρίζω πως το παιχνίδι παίζεται εξ'ίσου αποτυχημένα κι από γυναίκες. Απλά αφήνω εσάς που είστε πιο ειδικοί, ν'ασχοληθείτε με την "ο Θεός να την κάνει ιδανική γυναίκα"...δεν είμαι αρμόδια επί του θέματος guyZ:-) Άντε και καλά Gamucci! Καλό μήνα Ladies and Gentlemen! Έφτασε επιτέλους η μεγάλη μέρα...η μέρα που θα αλλάξει τη ζωή όλων μας προς το καλύτερο. Τέρμα το τσιγάρο! Αυτό σημαίνει: Τέρμα τα κίτρινα δόντια, άρα οικονομία στα χρήματα που δίνουμε στον οδοντίατρο για λεύκανση. Τέρμα το λούσιμο (γιατί να λουστείς άμα δε βρωμάς τσιγαρίλα?), άρα οικονομία σε σαμπουάν...νερό...ΚΑΙ ενέργεια που θα σπαταλούσαμε κανονικά για να ζεστάνουμε το νερό. Τέρμα τα συχνό πλύσιμο των ρούχων...αφού χωρίς το σιχαμερό καπνό πάνω τους θα μένουν μόνιμα φρέσκα και καθαρά σαν την πρώτη μέρα της Άνοιξης. (πάλι οικονομία σε νερό, ενέργεια, απορρυπαντικά και μαλακτικά) Τέρμα τα συχνά μανικιούρ, μια και τα δάχτυλα και τα νυχάκια μας δε θα κιτρινίζουν πια από αυτή την αηδιαστική συνήθεια...να'τη πάλι η οικονομία! Τέρμα οι καρδιοπάθειες, οι πνευμονοπάθειες και παντός είδους πάθειες...άρα τέρμα τα έξοδα σε γιατρούς, φάρμακα και ασφαλιστικές εταιρίες! Τέρμα οι διπλοί τριπλοί καφέδες σε ύποπτα μαγαζάκια (διότι χωρίς τσιγάρο...άντε να πιεις έναν καφέ ν'ανοίξει το μάτι σου κι έξω από την πόρτα)...άρα?...Σωστά καταλάβατε! Οικονομία!!! Ο Fredoccino μου στοιχίζει 5 ευρώ και ποτέ δεν πίνω μόνο έναν. Σ'΄ένα χρόνο θα έχω αγοράσει μισό σπίτι στο Βιλαμπάχο με αυτά τα λεφτά...και το άλλο μισό θα το αγοράσω με τα λεφτά που θα εξοικονομήσω από τα τσιγάρα που ΘΑ αγόραζα αν μου επιτρεπόταν να καπνίζω. Είμαι ευτυχισμένη που οι υπέροχοι αυτοί άνθρωποι δε μου αφήνουν την επιλογή να διαχειριστώ την υγεία μου όπως μου αρέσει! Δε με βάζουν σε διλήμματα...κι αυτό με κάνει να θέλω να τους βρω έναν ένα...να τους πιάσω και να τους φιλήσω με λαγνεία, για να τους δείξω την ευγνωμοσύνη μου! (δε θα βρωμάω σαν τασάκι πια...τα φιλιά μου θα μυρίζουν μέντα και τριαντάφυλλα) Έμαθα μόνο δυο πραγματάκια που με προβλημάτισαν, Πρώτον ότι θα υπάρχουν μαγαζιά αποκλειστικά για μη καπνίζοντες κι άλλα αποκλειστικά για καπνίζοντες. Δεύτερον ότι υπάρχει ειδικός τετραψήφιος αριθμός...όπου οι ρουφιάνοι του τόπου αυτού θα παίρνουν και θα κάνουν νόμιμα και υπερήφανα τη δουλειά τους (χαρές που κάνουν μερικοί μερικοί!) Και σκέφτομαι εγώ τώρα με το υπέρπτωχο μυαλό μου... Εμένα αν με πιάσουν να καπνίζω σε μαγαζί μη καπνιζόντων, θα με πετάξουν έξω...θα με ρουφιανέψουν στην ειδική γραμμή...και θα φάω και πρόστιμο (διότι δε μου έφταναν οι κλήσεις για παρκάρισμα και λοιπές παραβάσεις...που τρώω εντελώς μα εντελώς άδικα το αθώο πλάσμα!) Αν εγώ πιάσω κάποιον να ΜΗΝ καπνίζει σε μαγαζί καπνιζόντων, έχω το δικαίωμα να τον πετάξω έξω? (για να μην αρρωστήσει από τον καπνό μου...για καλό θα το κάνω!)...υπάρχει ειδικός αριθμός για να τον καταγγείλω ότι αυτοκτονεί παθητικά?...θα φάει πρόστιμο που ενώ έχει την επιλογή να πάει στα καθαρά, έρχεται και λερώνεται δίπλα μου? Παρακαλώ αν γνωρίζει κάποιος αρμόδιος, ας μου απαντήσει σε αυτά μου τα ερωτήματα...όπως και στο εξής. Αν εγώ κόψω το κάπνισμα...μου υπογράφει κάποιος ότι δε θα πεθάνω από έμφραγμα, σαν το ΜΗ ΚΑΠΝΙΣΤΗ πατέρα μου που έχασα στα 14? Με αυτή την υπογραφή...εγώ το κόβω από σήμερα κιόλας! Αν όχι...θα προσπαθήσω να μην αγοράζω τα πακέτα που λένε πως θα πεθάνω από καρδιά...μήπως και τη γλυτώσω:-) Επειδή δεν έχω φυσικά την πρόθεση...ούτε να κλειστώ στο σπίτι μου...ούτε να τσακώνομαι με τους φίλους μου για το αν μπορούμε ή δε μπορούμε να πάμε στο τάδε μαγαζί...ούτε να σταματήσω να καπνίζω...θα πάρω ένα Gamucci (το οποίο μοιάζει με σεξουαλικό υπονοούμενο, αλλά είναι ηλεκτρονικό τσιγάρο). 85 ευρώ...και περίπου 10 ευρώ το πακετάκι με τις 5 αμπουλίτσες, όπου η κάθε αμπούλα αντιστοιχεί σε ένα πακέτο τσιγάρα. Όπου δεν επιτρέπεται ο καπνός μου...θα ρουφάω τον ατμό μου και δε θα μπορεί να μοιυ πει και κανείς τίποτα. Όπου επιτρέπεται...θα προσκυνώ τη βρώμα της νικοτίνης και την ευχαρίστηση που νιώθω στην πρώτη, δεύτερη και κάθε ρουφηξιά. Αν ποτέ αποφασίσω να το κόψω...θα είναι δική μου απόφαση...όπως κάθε απόφαση στη ζωή μου. Καλό μήνα είπαααα?:-)) Υπάρχει λόγος!!! (?) Ζω σε πολυκατοικία. Κι αυτό θα μπορούσε από μόνο του να αποτελεί θέμα για δεκάδες καταχωρήσεις. Καλώς ή κακώς η πολυκατοικία έχει κάτι από συγκατοίκηση, ή ακόμα καλύτερα...από κοινόβιο. Θες δε θες σε ξέρουν όλοι και τους ξέρεις κι εσύ. Θες δε θες ακούς τους καυγάδες τους...τα γέλια τους... το sex (φοβερές επιδόσεις...ίσως φταίει κάτι στις σωληνώσεις)... Όλα ακούγονται κι όλα μαθαίνονται. Αν θες να κρατήσεις κάτι κρυφό... ΧΑ! ατύχησες! Στο διπλανό διαμέρισμα μένει μια οικογένεια με δύο κόρες και δύο εγγονάκια. Η μία κόρη πήρε το εγγονάκι και το μπαμπά του και πήγαν να ουρλιάξουν αλλού. Η άλλη κόρη...ΟΧΙ! Το εγγονάκι ουρλιάζει όλη μέρα με μοναδική εξαίρεση τα μεσημέρια 2-4 που κοιμάται για να πάρει δυνάμεις. Πώς θα συνεχίσει το πρόγραμμα μέχρι τα ξημερώματα? Η κόρη και υπερήφανη μητέρα του εγγονακΙου, του φωνάζει συνέχεια να σκάσει... αφού το στείλει στο διάολο φυσικά... και τα επίθετα που χρησιμοποιεί για να το στολίσει, δεν τα ακούς ούτε όταν πλακώνονται στο ξύλο Ολυμπιακοί με Παναθηναϊκούς στο γήπεδο! Η αλήθεια είναι πως έχω μπει πολλές φορές στον πειρασμό, να τους χτυπήσω την πόρτα και να τους ζητήσω ευγενικά να το βουλώσουν για πάντα. Στο διαμέρισμα κάτω από το δικό μου...ζει μια μαμά με την 30ρα κόρη της. Η κόρη είναι ένας από τους ανθρώπους που θα πρέπει να ευχαριστήσω για το ασύρματο router της. Κλειδωμένο το είχε...αλλά ήταν τόσο προβλέψιμο το password που μου πήρε μόνο μία προσπάθεια για να το βρω. Bitch (αυτό ήταν το password...δε βρίζω εγώ!) Ήταν απλό. Σκέφτηκα...τί μπορεί να είναι το πρώτο πράγμα που της ήρθε στο μυαλό όταν κλείδωνε τη σύνδεση? Όλοι φτιάχνουμε κωδικούς ανάλογα με το τί τριγυρίζει στο μυαλό μας την εκάστοτε στιγμή. Τί μπορεί να τριγυρίζει στο μυαλό μιας κοπέλας που πλακώνεται συνέχεια στο ξύλο με τη μάνα της, σε σημείο να σταματάνε πολλές φορές οι άνθρωποι στην πλατεία και να κοιτάνε 4 ορόφους πάνω? Υπέροχη παράσταση! Ξεκινάει με φωνές...συνεχίζει με ουρλιαχτά...πέφτει ξύλο...σπάνε πράγματα... και μετά βγαίνουν στους διαδρόμους της πολυκατοικίας και πλακώνονται με περισσότερη άνεση. (μια φορά έκανα το λάθος να προσπαθήσω να πάρω το ασανσέρ για να φύγω...και παραλίγο να με πάρουν τα σκάγια) Να σημειώσω εδώ πως ζω σε μία πολυκατοικία "καλή"... όπου για να νοικιάσεις διαμέρισμα (για να αγοράσεις δεν το συζητάμε...είμαστε μοναρχεία οι ιδιοκτήτες)... πρέπει να φέρεις φορολογική δήλωση, μητρώο κοινωνικών φρονημάτων... και βεβαίωση από την Elisabeth την εγγλεζούλα (αυτή με τα ροζ ταγεράκια). Κοινώς οι άνθρωποι στους οποίους αναφέρομαι, είναι υπεράνω υποψίας αν τους δεις στις δουλειές τους και στην εκτός σπιτιού ζωή τους. Έχω και τη φιλενάδα μου που μας χωρίζει ένα μπαλκόνι και πιο μικρές επικοινωνούσαμε με μανταλάκια. Βζντιιιιν μανταλάκι στο μπαλκόνι μου...κι έτρεχα να μάθω τα νέα! Πλέον παίρνουμε τα νέα μας και τα πάμε για καφέ. Συζητούσαμε λοιπόν στον τελευταίο καφέ για όλα τα παραπάνω. Το μωρό που ουρλιάζει...τη μάνα που βρίζει...τις άλλες κάτω που σκοτώνονται... (τις επιδόσεις του γείτονα...έεεελεος όμως!) Επειδή η μαμά της φιλενάδας είναι και διαχειρίστριά μας, ξέρει κι όλα τα "θέματα". ΄Αρχισε λοιπόν να μου εξηγεί πως οι από κάτω σφάζονται γι'αυτό και γι'αυτό το λόγο... κι η μικρή έτσι...κι η μεγάλη αλλιώς. Πως το μωρό ουρλιάζει γιατί το έχουν κάνει νευρασθενικό...κι η μάνα του το βρίζει επειδή γεννήθηκε νευρασθενική. Τέλος πάντων... Αφού έμαθα όλα τα γιατί και τα αναλύσαμε επιστημονικά (είναι κι εγκληματολόγος η φιλενάδα...αμέ!)... κι αφού ομολογήσαμε, εκείνη πως βαράει με το σφυρί για να βγάλουν το σκασμό... κι εγώ πως κυνηγιέμαι επίτηδες με το σκύλο μου για να τον κάνω να γαυγίζει και να τους σπάει τα νεύρα... έμεινα με ένα και μόνο ερώτημα. Δέχομαι πως ο κάθε άνθρωπος μπορεί να έχει τους λόγους του για να κάνει κακό σε κάποιον. Είναι το πιο απλό...αν ρωτήσεις τον άλλο, "Γιατί έκανες κάτι τόσο κακό?" Θα σου απαντήσει, "Είχα τους λόγους μου!...Ξέρω εγώ!" Το σέβομαι...γιατί τόσο μπορεί και τόσο κάνει. Απλά αναρωτιέμαι... Είναι ο "λόγος" του καθενός, δικαιολογία ικανή να του επιτρέπει να κάνει κακό? Είναι ο "λόγος" νομιμοποίηση??? Πάει κι αυτός...Μπορεί να μην υπήρξα ποτέ η νούμερο ένα θαυμάστριά του, όμως η είδηση με στενοχώρησε. Δε θα πω με σόκαρε...ήταν αναμενόμενο. Με τόσες επεμβάσεις για ν'αλλάξει την εικόνα του, δε γλύτωσε από τον καρκίνο του δέρματος. Κι ενώ οι γιατροί τον διαβεβαίωναν πως η υγεία του έχει πλήρως αποκατασταθεί, μια ανακοπή τον έστειλε πριν λίγες ώρες για το μεγάλο ταξίδι, στα 51 του. Όχι δε με σόκαρε...αν και μερικοί άνθρωποι είναι μέσα στο μυαλό μας... πώς να το πω? Στο απυρόβλητο. Ο Michael Jackson...δεν ήταν ένας κοινός θνητός όπως και να το κάνουμε. Ανήκε στην κατηγορία των ανθρώπων που είτε τον λάτρευες, είτε τον μισούσες... σίγουρα ήξερες πάρα πολύ καλά ποιος είναι κι αναγνώριζες τα τραγούδια του. Αυτό ακριβώς ήταν το στοιχείο που τον ανέβασε στα όρια του "μύθου". Σε λίγη ώρα θα το ακούσει η μαμά μου στο ράδιο και θα με πάρει κλαίγοντας. Σε αντίθεση μ'εμένα που δυο τρία κομμάτια του μόνο μου αρέσουν πολύ... εκείνη ήταν και είναι φανατική θαυμάστρια. Για τη μαμά λοιπόν το τραγούδι (καλά το συγκεκριμένο κι εμένα μου αρέσει πάρα πολύ)... Καλό ταξίδι King Michael...δε θα ξεχαστείς. Η μαγεία της επανάληψης!Κοινό μου αναγνωστικό...κοινό μου αγαπημένο! Ήρθα ως άλλη Μεσσίας να σας σώσω...ειλικρινά! Θα σας μιλήσω...για την επανάληψη. Τί?...Ποιός?...Ναι παρακαλώ ο κύριος στο βάθος... Δε γνωρίζετε τί είναι η επανάληψη? Θα σας πω εγώ αγαπητέ μου, μη μου αγχώνεστε καθόλου! Οι άνθρωποι λοιπόν, (ναι εμείς...οι άνθρωποι) είμαστε πλάσματα της συνήθειας. Σηκωνόμαστε το πρωί από το κρεβατάκι μας, αφού έχουμε σκεφτεί 72 τρόπους εξόντωσης του ξυπνητηριού... πάμε στην τουαλέτα για τσισάκια... τραβάμε και το καζανάκι (ελπίζω)... πλένουμε τα χέρια μας (ελπίζω)... πλένουμε τη μουρίτσα μας (ελπίζω)... και τα δοντάκια μας (ειλικρινά ελπίζω)... κάνουμε κι ένα ντουσάκι (ω πόσο το ελπίζω!)... και ξεκινάμε τη μέρα μας. Όλα αυτά αποτελούν μια ρουτίνα...πολλές μικρές συνήθειες μαζί. Έτσι συνεχίζεται κι η μέρα μας...κι όλη μας η ζωή. Κακό πράγμα η ρουτίνα θα μου πείτε...έτσι λένε και τα περιοδικά άλλωστε και ποιά είμαι εγώ να αμφισβητήσω τα περιοδικά? Ε λοιπόν θα τα αμφισβητήσω, γιατί εμένα η ρουτίνα μου πολύ μου αρέσει... προφανώς επειδή δημιούργησα τη ρουτίνα που μου κάνει και δεν την αλλάζω με τίποτα! Τί γίνεται όμως όταν μέσα στη ρουτίνα μας έχουμε και κάποιες συνήθειες... πώς να τις ονομάσω?... Όχι και τόσο "κερδοφόρες" τέλος πάντων? Ερωτώ αγαπητέ μου...ναι εσάς εκεί στο βάθος λέω που κοιτάτε στραβά... Αν έχετε μία συνήθεια που βλέπετε πως σας χαλάει... τί την κάνετε? Τη συνεχίζετε πεισματικά γιατί "εγώ έτσι είμαι και δεν αλλάζω με τίποτα και για κανέναν!"... ή σκέφτεστε την πιθανότητα να δείτε και λίγο πιο χαλαρά το θέμα μήπως και ισιώσετε? Αν για παράδειγμα τρώτε κάθε μέρα σουβλάκια και κάθε μέρα πονάει το στομάχι σας... τί είναι πιο λογικό? Να κόψετε τα σουβλάκια και να φάτε κάτι που δε σας πειράζει... ή να συνεχίσετε να τα τρώτε γιατί έτσι έχετε μάθει και "πού να μαγειρεύεις τώωωρα?" Δεν το πιάσαμε το παράδειγμα με τα σουβλάκια ε? Πάμε άλλο παράδειγμα. Αγοράζω ένα καινούριο αμάξι κι είμαι τρισευτυχισμένη. Το πλένω το φροντίζω το καμαρώνω... μόνο που κάθε μέρα... πάω και το παρκάρω κάτω από την "κουτσουλιέρα" των περιστεριών της γειτονιάς! Γιατί εμένα έτσι με βολεύει...έτσι μ'αρέσει. Έχω δικαίωμα να γκρινιάζω που κάθε μέρα το βρίσκω κουτσουλισμένο? Επιλογή μου είναι να παρκάρω εκεί και να μην ξεκουνιέμαι... άρα θα πρέπει να υποστώ και τις συνέπειες. Κι έρχομαι και σας ρωτάω καλέ μου κύριε που κοιτάτε το διπλανό σας. Είχαν τέτοια μεγάλη επιτυχία οι συνήθειες του παρελθόντος και τις επαναλαμβάνετε? Αν είχαν πάω πάσσο! Κι εγώ αυτό κάνω...μην τρελλαθούμε. Αν όμως...ΑΝ...δεν ήταν και τόσο "κερδοφόρες" όπως προείπα... μήπως θα έπρεπε να μετακινηθείτε λιγάκι και να τις ψιλομαζέψετε? Για σκεφτείτε αγαπημένο λατρεμένο μου αναγνωστικό κοινό... εκατομμύρια τηλεθεατές μου... Δεν υπάρχει τίποτα στη ζωή σας που το κάνετε με χάλια μαύρα αποτελέσματα... κι όμως το επαναλαμβάνετε? Δεν υπάρχει καμία συνήθεια που αν την κόβατε... θα σας έσωζε έστω και τελευταία στιγμή? Με αυτές μου τις σκέψεις θα σας αφήσω...και με ένα τσιτάτο. Ποτέ μην επαναλαμβάνεις το ίδιο λάθος...πάντα υπάρχει ένα καινούριο λάθος να κάνεις! (μπορεί να μη μου ανήκει αλλά σίγουρα με χαρακτηρίζει!) Καλημέρα λατρεμένοι μου...και μην ξεχνάτε να πλυθείτε και πίσω από τ'αφτάκια...ε?:-) Πήγα για ψώνιααα!!!Πολύ καιρό τώρα ήθελα να βρω ένα μικρό laptop, λίγο πιο εύχρηστο κι ευέλικτο από το παλιό μου. Καλό το παλιό δε λέω...μια χαρά! Αλλά όταν πρέπει να το πάρω κάπου μαζί μου... είμαι υποχρεωμένη να έχω κάνει ζέσταμα πρώτα για να μην πάθω λουμπάγκο. Έτσι έκανα μια σχετική έρευνα αγοράς και κατέληξα σε αυτό εδώ.  Δεν είναι το πιο δυνατό μηχάνημα...δεν κάνει για βαριές δουλειές, αλλά είναι ιδανικό για σερφάρισμα οπουδήποτε. Επίσης είναι πανέμορφο...πολύ πιο όμορφο από τη φωτογραφία... και ξέρω πως δε θα έπρεπε αυτό να αποτελεί κριτήριο, αλλά τί να κάνουμε τώρα? Μ'αρέσουν τα χρωματάκια και τα όμορφα σχέδια! Μοναδικό του μειονέκτημα η έλλειψη dvd drive... όμως απ'όσο ξέρω κανένα netbook δεν έχει. Κάποια στιγμή θα πάρω ένα εξωτερικό και θα λυθεί κι αυτό το πρόβλημα. Ανακεφαλαιώνω. Ελαφρύ και μικρό όσο ένα βιβλίο (όχι το Lord of the rings)... σε σχέδιο της Vivienne Tam με τέλεια χρώματα... κι είναι της HP...άρα ελπίζω να μη μου βγάλει σύντομα προβλήματα. Ευτυχώς τρέχει Windows XP...γιατί τα Vista ούτε που να τα βλέπω. Α! Επίσης η τιμή του είναι πολύ χαμηλότερη από ενός μέσης κατηγορίας κινητού τηλεφώνου. Απλά το έχω ερωτευτεί! Ε δεν έπρεπε να του πάρω και το ανάλογο mouse? Samsung slim...πιο ροοοοζ δε γίνεται! Ενώ φοβόμουν πως δε θα με βολεύουν τα κουμπάκια του, τελικά μ'εξέπληξε ευχάριστα...κυρίως το wheel του που είναι πιο γρήγορο και βολικό από τα συμβατικά. Το καλώδιο μαζεύει μέσα στο ποντικάκι...κι έτσι δεν κινδυνεύει να σπάσει κατά τη μεταφορά.  Τέλος...πήρα κι έναν καινούριο εξωτερικό σκληρό. Ναι είναι ροζ κι αυτός...και πολύ μου αρέσει. Seagate είναι με χωρητικότητα 320 giga. Ε δε χρειάζομαι και παραπάνω χώρο σε φορητό! Επίσης μ'εντυπωσίασε το μικρό του μέγεθος... σε σχέση με τον παλιό μου 250ρη εξωτερικό που είναι τουλάχιστον τριπλάσιος.  Αυτά ψώνισα σαν κορίτσι κι εγώ...κι είμαι πολύυυυυ χαρούμενη! Και μη βιαστεί κανείς να μου πει ότι αντί να πάρω ένα σοβαρό μηχάνημα... πήγα και διάλεξα ότι μου γυάλισε. Έχω ήδη μηχανήματα για να κάνω τη δουλειά μου... άρα δικαιούμαι να έχω κι ένα gadget-άκι για να κάνω το κέφι μου:-)) Άντε τώρα με το καλό να μου βάλουν και την καινούρια σύνδεση... γιατί ο γείτονας δε με σέβεται καθόλου κι όλο με πετάει η σύνδεσή του. Κακούργε άσπλαχνε γείτονα!!!  Ο δεκάλογος ενός σκύλου 1. Η ζωή μου θα διαρκέσει 10 -15 χρόνια. Κάθε αποχωρισμός και εγκατάλειψη με πληγώνει. Παρακαλώ σκέψου το ΠΡΙΝ με αποκτήσεις. 2. Δώσε μου χρόνο να καταλάβω τι θέλεις από μένα. Βρες μου ένα δάσκαλο να μου μάθει την γλώσσα σου. 3. Έχε μου εμπιστοσύνη. Είναι σημαντικό για να γίνω ευτυχισμένος. 4. Μην θυμώνεις μαζί μου και μην με κλείνεις έξω για τιμωρία. Εσύ έχεις την δουλειά σου, την διασκέδασή σου και τους φίλους σου. Εγώ έχω μόνο ΕΣΕΝΑ. 5. Μίλα μου μερικές φορές. Ακόμη και αν δεν καταλαβαίνω τις λέξεις σου, καταλαβαίνω την φωνή σου. 6. Θυμήσου ότι ποτέ δεν ξεχνώ πως μου συμπεριφέρεσαι. Αλλά σε συγχωρώ και σ αγαπώ έτσι κ αλλιώς. 7. Παρακαλώ μην με κτυπάς. Εγώ δεν μπορώ να σε κτυπήσω αλλά μπορώ να δαγκώσω και να μαδήσω και σου ορκίζομαι δεν θέλω να το κάνω αυτό. 8. Πριν μου βάλεις τις φωνές γιατί δεν συνεργάζομαι ή τεμπελιάζω ή είμαι "ξεροκέφαλο" αναρωτήσου μήπως κάτι με ενοχλεί. Ίσως να μην τρώω το σωστό φαγητό, να κάνει πολύ ζέστη ή κρύο , ή η καρδιά μου να είναι αδύναμη και γερασμένη. 9. Φρόντισέ με όταν γεράσω. Και εσύ θα γεράσεις κάποια μέρα και θα χρειαστείς αγάπη και φροντίδα. 10. Να είσαι μαζί μου στο τελευταίο μου δύσκολο ταξίδι. ΠΟΤΈ μην πεις "δεν μπορώ να παρακολουθήσω ή ας γίνει όταν λείπω". Μείνε δίπλα μου μέχρι την στερνή μου πνοή. Τα πάντα είναι ευκολότερα για μένα όταν ΕΣΥ είσαι δίπλα μου και μου κρατάς το πόδι ή μου χαϊδεύεις το κεφάλι. .....Να θυμάσαι.... ΣΕ ΑΓΑΠΏ. Υπογραφή : Το σκυλί σου. Το σκυλάκι της φωτογραφίας είναι ο Ζακ...ο οποίος έχει υιοθετηθεί κι έχει επιστραφεί 4-5 φορές,
επειδή είναι ζωηρός (κουτάβι γαρ). Το κείμενο δεν είναι δικό μου...το πήρα από την Αδέσποτη Κούκλα, η οποία φιλοξενεί αδεσποτούλια μέχρι να τους βρει ένα καλό σπίτι. (συγγνώμη ημερολόγιό μου αν σε απογοήτευσα...αλλά αυτό το κείμενο μου φάνηκε πολύ πιο σημαντικό από οτιδήποτε άλλο θα μπορούσα να σου γράψω τώρα) Να γράψω...να μη γράψω... Αγαπημένο μου ημερολόγιο...σήμερα έχει πανσέληνο. Σεληνιάστηκα, σεληνιάστηκες, σεληνιάστηκαν...σεληνιαστήκαμε! Γιατί γιατί γιατί? Μπήκα, βγήκα, είδα, δεν είδα, δεν ξέρω...μη με ρωτάς. Κάποτε σου μιλούσα πιο εύκολα...πιο κατανοητά. Ερχόμουν σε σένα κι άνοιγα την ψυχή μου...κι άδειαζα...και χαιρόμουν. Κι είναι καιρός τώρα ξέρεις...που θέλω να έρθω να σου πω δυο κουβέντες... φτάνω μέχρι την πόρτα σου και τελευταία στιγμή αλλάζω γνώμη. Δεν είναι ότι δε σ'αγαπάω πια...δεν είναι ότι δε σε χρειάζομαι. Το ραδιόφωνο παίζει τη "Σιωπή" τώρα...πόσο μ'αρέσει... Που λες...δεν είναι ότι σε ξέχασα. Μου λείπεις...μου λείπεις πάρα πολύ! Νιώθω όμως πως αυτά που έχω να σου πω είναι πολύ μικρά. Μεγάλα για μένα, γιατί είναι δικά μου...κι αν τα δικά μου τα βλέπω ασήμαντα...κάηκα. Μικρά για σένα όμως...για το χώρο στον οποίο ζεις... Δεν ξέρω αν μπορείς να με καταλάβεις... Άλλαξε ο χώρος σου...άλλαξε πολύ...ή άλλαξα εγώ...μπορεί κι αυτό. Βλέπω πολλά μεγάλα γύρω σου και με φοβίζουν. Βλέπω και τ'όνομά μου πού και πού να γράφεται. Όμως εκεί που πάω σα χαζοχαρούμενο παιδάκι να χαμογελάσω και να νιώσω διάσημη... ξαναδιαβάζω τ'όνομά μου μέσα σε όλη την πρόταση...κι αλλάζω γνώμη. Μπα...δε λένε για μένα...τυπογραφικό λάθος θα είναι. Παγώνω όμως λίγο...αυτή είναι η αλήθεια. Να ρωτήσω αν λένε για μένα ή να το αφήσω καλύτερα? Κι αν γράφοντας κάνω καμιά μουτζούρα και γίνει το λάθος χειρότερο? Είναι κι αυτή η πρόθεση...που άμα δεν την ξέρω...πώς να κρίνω? Αγαπάω από εδώ...αγαπάω από εκεί...όλα τα μεγάλα μ'αρέσουν...όλα τα μεγάλα τα εκτιμώ... κι ας είναι πολύ μεγάλα κι ας βαραίνουν τα δικά μου τα μικρά. Θέλω κάτι να πω...να συμμετέχω κι εγώ...να παίξω κι εγώ...μα δε μπορώ. Ότι κι αν πω θα φανεί λάθος. Προτιμώ τη σιωπή...όχι αυτή που έπαιζε πριν το ραδιόφωνο...την άλλη...την κανονική. Κι έχω τόσα πολλά να σου πω κάθε μέρα... Με πιστεύεις? Δεν έφυγα εγώ...εδώ είμαι... Σε κοιτάω...σε ξεφυλλίζω...σου γελάω... και μετά παγώνω και δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω να σου γράφω ξανά. Ίσως αυτή να είναι μια αρχή...ίσως κι όχι. Πάντως για τη δική μου την πρόθεση μην αναρωτηθείς. Αυτή ακριβώς είναι...απλή και ξεκάθαρη...να κάνω μια αρχή να σου ξαναγράψω. Σε παρακαλώ αγαπημένο μου ημερολόγιο...πες μου ότι με καταλαβαίνεις... το έχω μεγάλη ανάγκη! Κοίτα το φεγγαράκι καλό μου ημερολόγιο...κι εγώ αυτό πάω να κάνω... The F wordΕξακολουθώ να είμαι γλυκιά σα μέλι κι ευγενική σαν την πρώτη μέρα της άνοιξης... ΑΛΗΘΕΙΑ!!!!  Κάποτε...απ'όσο θυμάμαι δηλαδή!Κάποτε υπήρχε και μαγκιά...κι όχι πολύ παλιά! Κι άντε γιατί άντε!!! |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
....ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΤΖΕΝ...
|
|
